Niemand belt mij omdat hij op zoek is naar een werkvorm. Mensen bellen omdat er iets vastzit. Herken je een van deze?
Ik maak met iedereen apart echt contact, nog voordat de groep bij elkaar zit. Ik zie jou, ik onthoud je naam. Dat is voelbaar, en het is waar de rest op rust.
Zodra mensen er zijn, scan ik de onderstroom. Wie neemt van nature de leiding, wie is de informant, welke rollen liggen er al voordat iemand iets gezegd heeft. Dat zie ik meestal snel, en ik lees er ook iemands bedrading in mee, de manier waarop iemand van nature in elkaar zit.
Door humor en door mijn eigen kwetsbaarheid kom ik snel ergens binnen. Mensen vertellen me dingen die ze zelden aan iemand anders vertellen. Ik ga daar vertrouwelijk mee om en gebruik het nooit om iemand in diskrediet te brengen. Wat ik ermee doe: het vertalen naar taal die niet meer over één persoon gaat, maar herkenbaar is voor iedereen aan tafel.
Er is één vraag die ik bijna altijd stel, ongeacht het onderwerp: wat zou je willen als alles mogelijk zou zijn? Die vraag trekt mensen weg van het probleem en naar het verlangen.
Veiligheid is merkbaar op het moment dat mensen zich kwetsbaar durven opstellen in het bijzijn van anderen. Probeert iemand de regie over te nemen, wat zelden gebeurt, dan laat ik dat eerst toe. Daarna haal ik de regie terug, of ik stel de vraag hardop: wat gebeurt hier, en waarom.
"Ik herken de kern niet met mijn hoofd, maar met mijn lijf. Kippenvel, tranende ogen. Dat is het signaal dat we zijn aangekomen waar het echt over gaat. Geslaagd is een gesprek wanneer ik datzelfde moment ook in de ander zie en voel."
Hoe ik werk verandert niet. De vorm past zich aan wie of wat er voor me zit.
De Strategische Analyse is het instappunt: één vaste prijs, €350. Wat daarna volgt, ontstaat uit wat we daar ontdekken, en is daarom altijd maatwerk. Prijs en vorm bepalen we in overleg, niet vooraf in een pakket dat toch weer op maat gemaakt wordt.
Er is iets in dit team dat iedereen ziet en niemand hardop zegt. Het zit in de stiltes na de vergadering, in de blik die net iets te lang duurt.
Een dagdeel aan tafel, met voorbereiding vooraf. Geen scan, geen model. De tafel zelf is de werkvorm.
Wat je overhoudt: het onuitgesprokene ligt hardop op tafel, in woorden waar het team zelf achter staat. En een gesprek dat vorige week nog niet kon.
Er ligt een vraagstuk waar meerdere partijen omheen bewegen. Iedereen heeft gelijk vanuit de eigen positie. Daar komt het zelden verder.
Een gemêleerd gezelschap komt aan tafel, mensen die elkaar anders niet spreken, met verschillende blikken op hetzelfde vraagstuk. Ik laat de kennis tussen hen stromen.
Wat je overhoudt: een gezamenlijk beeld dat er vooraf nog niet was, en mensen die elkaar daarna weten te vinden.
Je hebt een netwerk op papier. De vraag is wie er werkelijk met wie praat, en waar het stokt.
Ik breng eerst in kaart wie er zichtbaar en onzichtbaar met je initiatief verbonden is. Op basis daarvan stel ik een klein, bewust gekozen gezelschap samen.
Wat je overhoudt: een netwerk dat niet langer op papier bestaat, maar echt met elkaar in gesprek is over dat ene initiatief.
Ik ben geen gespreksleider in de klassieke zin. Geen debatleider, geen trainer.
Ik creëer de condities waarin een groep intelligenter gaat denken dan ieder individu afzonderlijk — een relationeel veld waarin de collectieve intelligentie van een groep zichtbaar wordt. Dat is wezenlijk anders dan een bijeenkomst waarin vooral informatie wordt gedeeld of meningen worden uitgewisseld: hier ontstaat gezamenlijk inzicht dat er vooraf nog niet was.
In gesprek over jouw vraagstuk