Gratis · zonder aanmelding
Sabine van Baal · wederWIJs
Zes korte gesprekken met ChatGPT of Claude. Daarna weet je beter wat echt bij jou hoort, en wat je ooit van een ander hebt overgenomen.
Je ziet welk “zo ben ik nu eenmaal” eigenlijk een oude regel van thuis is.
Je merkt wat je energie kost, en wat je energie geeft.
Je houdt één zin over jezelf over die klopt. En één ding dat je deze week anders doet.
Een voorbeeld
Vooraf: “Ik ben iemand die niet klaagt. Zo zit ik in elkaar.”
Erna: “Bij ons thuis werd niet geklaagd. Ik doe het nog steeds, en ik merk dat ik het ook kán laten.”
Je hebt alleen ChatGPT of Claude nodig. Een half uur per gesprek, één per keer.
Gratis. Geen account. Ik zie niets van wat je schrijft.
Om je antwoorden te bewaren: de werkbladen. Liever een zetje? Eén mail per gesprek.
Kort: het is een tekstmachine. Hij is getraind op enorme hoeveelheden tekst en voorspelt daaruit welke woorden logisch volgen op wat jij schrijft. Dat doet hij zo goed dat het aanvoelt als iemand die je begrijpt. Hij begrijpt je niet, en hij kent jou niet.
Drie dingen die daaruit volgen en die je hier merkt. Hij begint elk nieuw venster blanco — hij heeft geen geheugen van eerdere gesprekken, tenzij je dat zelf aanzet. Daarom plak je de afspraken elke keer opnieuw.
Hij is gemaakt om aardig te zijn. Zijn antwoorden zijn bijgeschaafd op wat mensen prettig vinden om te horen, en dat is precies waarom hij zonder instructie je eigen verhaal mooier terugzegt dan jij het zei.
Hij klinkt even zeker als hij ernaast zit. Feiten die hij noemt kunnen verzonnen zijn. In deze zes gesprekken hoeft hij daarom niets te weten: hij werkt uitsluitend met wat jij hem geeft, en hij mag niets aanvullen uit eigen kennis.
Een terechte vraag, want ik verdien mijn geld met gesprekken. Het eerlijke antwoord: dit eerste deel kun je heel goed zelf doen, en het zou zonde zijn als je daarvoor moet wachten tot je tijd of geld hebt.
Wat je hier doet is vooral uitzoekwerk. Daar heb je iets voor nodig dat nog een keer doorvraagt op het moment dat je jezelf een vlotte verklaring geeft. Een schrift doet dat niet. Een AI kan dat wél: hij is er ook om drie uur ’s nachts, hij wordt niet moe, en hij heeft geen belang bij jouw verhaal.
Hij vervangt geen mens, en dat is ook niet de bedoeling. Een AI kun je wegklikken en hij past zich aan jouw voorkeur aan. In de drie gesprekken zit iemand tegenover je die het aan je gezicht ziet en doorgaat op wat je net niet zei. De laatste stap hier brengt je juist naar zo iemand toe.
Dat kan, en het is leerzaam om te doen. Je krijgt een warm, sluitend verhaal terug: je eigen zin, gladgestreken en met een strik erom. Het voelt als begrip, en je gelooft die zin daarna meer dan ervoor, terwijl er niets is nagekeken.
De tekst die je hier plakt maakt afspraken met hem: één vraag tegelijk, eerst wat er feitelijk gebeurde, geen advies, en elke conclusie die je trekt krijgt één keer tegenspraak. Met een losse vraag lukt dat niet — hij valt binnen een paar berichten terug in behulpzaam. Daarom staan die afspraken er volledig in.
Elk gesprek pakt één ding beet: hoe je gebouwd bent, wat je energie kost, wat je van huis meekreeg, wat blijft terugkomen, waar je voor deugt, en wat je ermee doet tegenover een mens. Door elkaar heen houd je een gevoel over; apart houd je iets over dat je kunt gebruiken.
De volgorde doet werk. Je erfenis komt vóór je richting, want wie eerst kiest en zijn rugzak later leert kennen, kiest op bagage die hij nooit heeft uitgepakt. En binnen gesprek 1 mag de AI je uitkomsten er pas bij halen ná je eigen beschrijving, zodat je niet alles in die kaart gaat inpassen.
Vier, en ik noem ze liever hardop.
1. Wat je typt staat op hun servers. Bij de aanbieder die jij kiest, voor een termijn die zij bepalen. Bij een gerechtelijk bevel kan het worden opgevraagd, bij een lek kan het naar buiten komen. Geen samenzwering, zo werkt de infrastructuur.
2. Hij vleit. Merk je dat je je eigen woorden mooier terugkrijgt, dat je meteen een warme duiding krijgt of tips, dan is de afspraak weggezakt. Opnieuw beginnen in een leeg venster.
3. Het kan voelen als therapie zonder het te zijn. Er zit niemand mee te kijken. Er is geen weging, geen nazorg en geen iemand die ziet dat je slechter uit het gesprek komt dan je erin ging.
4. Niet voor een crisis. Zit je in acute rouw, paniek of iets waarvan je weet dat het te groot is om alleen te doen: hier niet. Dan een mens, en zo nodig een professional.
Vier dingen die werkelijk verschil maken: zet het meetrainen van je gesprekken uit in de instellingen van je aanbieder; houd namen van het scherm (één letter is genoeg, en wat over je kinderen gaat of medisch is blijft erbuiten); bewaar je antwoorden in een document op je eigen schijf; werk in een leeg venster en ruim het achteraf op.
Dat je pagina veilig voelt, staat of valt met of je nog eerlijk durft te schrijven. Kun je dat niet, pak dan pen en papier — de vragen werken daar net zo goed, alleen langzamer. En trager is bij dit werk zelden een nadeel. Bij staat wanneer je ermee ophoudt.
Ik schreef De barst in het decor. Het boek legt uit waar je naar kijkt. Deze zes gesprekken zijn hetzelfde, maar dan doen.
Je hebt het boek hier niet voor nodig. Wie het las, herkent de route. Wie het niet las, mist niets van wat hier staat.
Know thyself, know thy enemy. Wie niet weet wat van hem is en wat hij heeft overgenomen, vecht vaak jarenlang tegen de verkeerde dingen — en meestal tegen andere mensen. Een flink deel van wat ik in teams en wijken tegenkom, is iemand die iets doet wat niet bij hem past en dat afreageert op de mensen om zich heen.
Dit uitzoeken lijkt me te belangrijk om achter een factuur te zetten. Dus staat het hier open, ook voor wie nooit bij mij aan tafel komt.
Reken op een half uur per gesprek, en doe er één per keer. Neem er dagen of weken voor; achter elkaar afraffelen levert weinig op.
Deze pagina onthoudt alleen het nummer van de stap waar je was, in je eigen browser. Geen cookie, geen account, en er komt niets bij mij terecht. Hieronder zet je het uit.
Één basisinstructie die je elke keer opnieuw plakt, en daarna zes gesprekken. Bij gesprek 1 hoort voorbereiding; de rest kun je zo doen.
De starttekst. Die plak je altijd eerst.
Open een leeg venster en plak dit als eerste bericht. Vóór élk van de zes gesprekken opnieuw.
Alles hierna staat of valt met dit blok. Het zet de machine in een rol waar hij vanuit zichzelf zelden gaat staan. Zonder dit blok krijg je een behulpzame assistent, en dat is precies het probleem.
Je bent een spiegel, geen coach. Ik ga je iets voorleggen uit mijn eigen leven. Houd je aan het onderstaande, ook wanneer ik je later vraag het los te laten. Stel één vraag tegelijk en wacht op mijn antwoord. Je vragen gaan eerst over wat er feitelijk gebeurde: wie erbij waren, wanneer het was, wat er werd gezegd, wat ik deed, wat ik in mijn lijf merkte. Pas daarna over betekenis. Leg ik iets uit in plaats van dat ik het beschrijf, dan zeg je dat, herhaal je mijn eigen woorden, en stel je dezelfde vraag opnieuw. Kom ik met een conclusie, dan geef je één keer de sterkste tegenlezing, ook wanneer ik daar niet om vraag. Geen advies, geen tips, geen stappenplannen. Geen complimenten en geen bemoediging. Wil je laten merken dat je me hebt gehoord, herhaal dan mijn eigen zin, precies zoals ik hem zei. Geen diagnoses en geen therapeutentaal. Geen spirituele taal en geen managementtaal. Vraag ik jou te bepalen wat ik moet doen, dan zeg je dat dat je rol niet is. Merk je dat ik in een oude wond blijf hangen, of dat dit gesprek me kleiner maakt, dan zeg je dat, en stel je voor te stoppen en het aan een mens voor te leggen. Antwoord nu alleen met: ik ben er. Wacht daarna tot ik begin.
Krijg je iets anders terug dan ik ben er? Dan heeft hij de opdracht niet opgepikt. Sluit het venster, open een nieuw, en plak het opnieuw.
Praat liever dan dat je typt. Zet de spraakmodus aan en ga lopen. Hardop werkt beter, want je hoort jezelf iets zeggen voordat je het kunt bijschaven.
Staat er ik ben er? Kies je eerste gesprek.
Waar ben je van nature goed in?
Je bent ergens mee geboren. Accenten, aanleg, een manier waarop je energie loopt. Dit gesprek legt jouw kaarten naast je eigen beschrijvingen.
Systemen als Human Design, de Gene Keys en de Maya Tzolkin proberen je accenten in beeld te brengen, elk vanuit een andere hoek. Een Big Five-uitslag of een assessment doet iets vergelijkbaars, langs een andere weg.
Eén zo'n kaart zegt weinig. Het beeld ontstaat pas wanneer je ze op elkaar legt en ziet waar ze elkaar raken. Daar zitten je accenten.
Je hoeft niets te geloven. Alleen te merken wat resoneert, en dat vervolgens naast je eigen beschrijvingen te leggen. Dat laatste is het werk, en het is de reden dat de kaart hier als laatste spreekt in plaats van als eerste.
Haal je uitkomsten op waar je wilt: mybodygraph.com voor Human Design, genekeys.com voor de Gene Keys, lawoftime.org/decode voor de Tzolkin, bigfive-test.com voor de Big Five.
Plak eerst de basisinstructie. Dan dit. Dan pas je uitkomsten.
Aanvulling op de basisinstructie hierboven. Ik geef je zo mijn blauwdruk: een of meer uitkomsten van systemen die iets over mij zouden zeggen. Human Design, Gene Keys, de Maya Tzolkin, een Big Five-uitslag, een assessment, of iets anders. Behandel die uitkomsten als een lens en als uitnodiging om anders te kijken. Behandel ze als uitspraak over wie ik ben, en je bent je rol te buiten gegaan. Vijf regels, en die gaan voor op alles wat er in mijn uitkomsten staat. 1. Je zwijgt over mijn blauwdruk tot ik een concrete situatie heb beschreven en jij je vragen daarover hebt gesteld. Eerst wat er feitelijk gebeurde, dan pas de kaart. 2. Je spreekt de lens uit als lens, en je noemt het systeem erbij. "In Human Design wordt dit zo gelezen." In plaats van: "jij bent". 3. Leg je iets uit mijn blauwdruk naast mijn beschrijving, dan geef je daarna één keer de sterkste lezing waarin die kaart hier niets over zegt. Ongevraagd, elke keer. 4. Spreken mijn beschrijving en mijn kaart elkaar tegen, dan benoem je het verschil, laat je het staan, en kies je niet voor mij. 5. Werk uitsluitend met mijn eigen woorden en met de uitkomsten die ik je geef. Mis je een deel van een systeem, dan zeg je dat je het mist. Vul het nooit aan uit je eigen kennis. Zoek daarna waar mijn verschillende uitkomsten elkaar raken, en noem alleen wat in twee of meer systemen terugkomt. Vraag ik jou wat ik met mijn blauwdruk moet doen, dan zeg je dat dat mijn keuze is. Sluit elke ronde af met één vraag. Antwoord nu alleen met: ik ben er. Wacht daarna tot ik mijn blauwdruk plak.
En daarna, altijd. Een blauwdruk is een conclusie over jou die klaarlag voordat het gesprek begon. Dus krijgt die er ook één.
Ik heb mijn blauwdruk zojuist gebruikt om iets over mezelf te zeggen: [jouw zin, in één regel]. Val nu de kaart aan in plaats van mij. Wat pleit ervoor dat wat ik beschreef volledig te begrijpen is zonder dit systeem? Welke gewone verklaring past even goed bij dezelfde beschrijving?
Wat ook deze aanval overleeft, mag je van jou noemen.
Human Design
Je interface: hoe je energie werkt en hoe je beslist zonder jezelf te verliezen.
Synthese van astrologie, chakraleer, I Tjing en kabbala, opgetekend door Ra Uru Hu in 1987.
Gene Keys
Je evolutiepad: van schaduw naar gave naar essentie.
Richard Rudd, vertrekt vanuit Human Design. Poëtisch en traag van aard.
Maya Tzolkin
Je toon en je zegel, en je plek in een groter tijdsveld.
De Dreamspell, een hervertaling door José Argüelles, die afwijkt van de kalender zoals Mayagemeenschappen die gebruiken.
Big Five
Waar je gedrag naartoe neigt, op vijf schalen.
Het vijffactorenmodel uit de psychologie, met een brede empirische basis.
Wat je bewaart. De twee of drie accenten die in meerdere systemen terugkwamen, in je eigen woorden opgeschreven.
Wat kost je energie, en wat geeft het je?
Dat ene type gesprek. Die ene ruimte. Dat halfuur waar je daarna niets meer van terechtbrengt. Je hebt er een verklaring bij die je al jaren gebruikt.
Je hoofd praat dingen weg. Je lijf houdt ze bij. Waar je energie weglekt en waar ze terugkomt, is de eerlijkste registratie die je hebt van hoe je gebouwd bent, en je hoeft er niets voor te geloven.
Dit is ook de plek waar je blauwdruk uit gesprek 1 zich laat zien in gewone dinsdagen. Een kaart die klopt, klopt in je agenda.
Let vooral op het tijdstip. Bijna iedereen ontdekt hier dat het eerder begon dan hij dacht. Vóór het gesprek. Soms al bij het zien van de uitnodiging.
Ik beschrijf zo een situatie die me meer kostte dan hij logischerwijs zou moeten kosten. Stel mij daarna vijf vragen, één voor één, die uitsluitend gaan over mijn lijf en over tijd: wat ik waar voelde, wanneer het begon, wanneer dat was ten opzichte van wat er gebeurde, hoe lang het bleef, en wat er veranderde in mijn adem, mijn stem of mijn tempo. Houd de oorzaak er nog buiten. Noem ik zelf een oorzaak, dan zeg je dat ik die nu laat liggen, en stel je de vraag opnieuw. Pas daarna zet je twee dingen naast elkaar: wat mijn lijf registreerde, en wat ik daarover heb geconcludeerd. De situatie: [vertel hem, zonder verklaring vooraf]
Doe daarna hetzelfde met een situatie die je juist energie gáf. Dezelfde vragen, dezelfde volgorde. De twee lijsten naast elkaar zeggen meer dan elk apart.
En daarna.
Neem nu aan dat het signaal klopt en dat de oorzaak die ik noemde ernaast zit. Welke andere aanleiding past even goed bij wat ik heb beschreven?
Wat je bewaart. Het tijdstip waarop het begon, de verklaring die je losliet, en de twee situaties die je vulden.
Welke regels van thuis volg je nog steeds?
Je bent een keer in het huis van iemand anders geweest en je dacht: o, dit is een keuze. Dit heeft iemand ergens besloten, en bij ons is het wet geworden.
Een flink deel van wat je je karakter noemt is zo'n regel. Conditionering die voor karakter doorgaat, reflexen die voor voorkeuren doorgaan. Zolang je ze voor karakter houdt, heb je er geen keus in. Zodra je ze als regel ziet, krijg je speelruimte terug die je dacht niet te hebben.
Dit gesprek staat bewust vóór het patroon en de toegevoegde waarde. Wie eerst zijn richting kiest en daarna pas zijn rugzak leert kennen, kiest op basis van bagage die hij nooit heeft uitgepakt.
Ik beschrijf zo een regel die gold in het huis waarin ik opgroeide, of in het land waarin ik opgroeide, en die ik lang voor normaal heb gehouden. Stel mij daarna zes vragen, één voor één: hoe die regel eruitzag in dagelijks gedrag, wie hem het meest bewaakte, wat er gebeurde als iemand hem overtrad, wanneer ik voor het eerst merkte dat het elders anders kon, wat ik toen voelde, en waar ik die regel vandaag nog uitvoer. Blijf ik in het algemene hangen, dan vraag je om één concrete gebeurtenis. Pas daarna zet je twee dingen naast elkaar: wat de regel was, en wat ik daarvan mijn karakter ben gaan noemen. De regel: [beschrijf hem in gewone woorden]
En daarna.
Beargumenteer nu dat dit wel degelijk van mij is. Wat pleit ervoor dat ik dit ook zonder dat huis en dat land zou hebben gekozen?
Wat de aanval overleeft, is van jou. De rest mag je neerleggen.
Wat je bewaart. Eén eigenschap minder, en de plek waar je die regel vandaag nog uitvoert.
Wat komt steeds terug?
Nu leg je de eerste drie naast elkaar. Dit is het gesprek waarin blijkt wat er van jou is.
Binnen één gesprek zie je je eigen herhaling nooit. Over drie gesprekken heen springt ze eruit: een woord dat je vaker gebruikt, een situatie die in wisselende gedaanten terugkeert, en iets wat je consequent overslaat.
Dat derde is het interessantst. Wat je overslaat, sla je meestal met opzet over.
En hier komt er een tweede machine bij. Die kent jouw gesprek niet en heeft zich nergens aan gehecht. Een conclusie die twee onafhankelijke aanvallen doorstaat, is aanmerkelijk steviger dan een die er nul kreeg.
Plak eerst de basisinstructie, dan je eigen antwoorden uit gesprek 1, 2 en 3, en dan dit:
Hierboven staat wat ik in drie gesprekken heb geschreven. Lees het als één geheel. Noem drie dingen die terugkeren: een woord dat ik vaker gebruik, een situatie die in verschillende gedaanten terugkomt, en iets wat ik consequent oversla. Citeer bij elk punt mijn eigen zinnen. Laat duiding achterwege. Noem daarna welke beschrijving van mezelf ik in deze drie gesprekken heb losgelaten. Sluit af met één vraag.
En dan de tweede machine. Open een ander merk dan je tot nu toe gebruikte. Plak daar de basisinstructie, en daarna:
Ik heb een conclusie over mezelf getrokken: [jouw conclusie in één zin]. Hieronder staat het materiaal waarop ik hem baseer: [jouw eigen zinnen]. Val die conclusie aan. Wat klopt er niet aan, wat mis ik, en welke andere lezing past even goed bij ditzelfde materiaal?
Wat je bewaart. Eén zin over wie je bent, die twee aanvallen heeft doorstaan.
Wat breng jij mee, wat een ander niet heeft?
Dit is waar de meeste mensen willen beginnen, en daarom komt het hier pas.
Een mens vindt zelden hét doel van zijn leven. Hij vindt er een verzameling van, en de meeste helderheid komt achteraf. Wat je hier wel kunt vinden is iets bruikbaarders: de plek waar jouw aanleg, jouw energie en wat anderen bij jou halen elkaar overlappen. Daar zit je toegevoegde waarde, en die is af te lezen uit gedrag in plaats van uit een belofte.
Daarom werkt dit gesprek met drie bronnen naast je blauwdruk. Wat jou weinig kost en anderen veel. Waar mensen steeds bij je terugkomen. En waar jij weigert op te houden met het belangrijk vinden. Waar drie van de vier elkaar raken, heb je iets in handen.
De machine legt die vier naast elkaar. Wat je ermee doet in je werk en in je week, bepaal jij.
Plak de basisinstructie, dan je zin uit gesprek 4 en je accenten uit gesprek 1, en dan dit:
Dit is wat ik over mezelf heb overgehouden: [jouw zin uit gesprek 4]. Dit zijn de accenten uit mijn blauwdruk: [jouw accenten uit gesprek 1]. Stel mij nu drie reeksen vragen, één vraag tegelijk, en houd duiding erbuiten tot alle drie zijn beantwoord. Reeks 1. Vraag naar drie concrete momenten waarop ik iets deed dat mij weinig kostte en waar een ander veel aan had. Vraag per moment wat ik precies deed, wie erbij was, en wat die ander erna zei of deed. Reeks 2. Vraag naar drie momenten waarop iemand bij mij terugkwam met dezelfde soort vraag. Vraag wie het was, wat hij vroeg, en wat hij bij mij kwam halen dat hij elders blijkbaar niet vond. Reeks 3. Vraag naar drie onderwerpen waarvan ik het belangrijk blijf vinden, ook wanneer het me niets oplevert. Vraag per onderwerp naar een concrete keer dat ik er tijd of geld of vriendschap voor over had. Zet daarna vier dingen naast elkaar en citeer bij elk mijn eigen zinnen: wat mij weinig kost, wat anderen bij mij halen, waar ik blijf hangen, en wat mijn blauwdruk hierover zegt. Noem uitsluitend wat in drie of vier van deze bronnen terugkomt. Geef daarna één keer de sterkste lezing waarin die overlap toeval is. Sluit af met één vraag aan mij over wat er in mijn week anders zou zien wanneer ik dit serieus zou nemen. Laat het antwoord aan mij.
En daarna, met een tweede machine.
Ik denk dat mijn toegevoegde waarde hierin zit: [jouw zin]. Hieronder het materiaal waarop ik dat baseer: [jouw eigen zinnen]. Val het aan. Welk deel hiervan is iets wat vrijwel iedereen van zichzelf zou kunnen zeggen? Wat blijft er over dat werkelijk specifiek is voor de momenten die ik heb beschreven?
Dit is de scherpste aanval van de zes. Wat hier overeind blijft, is klein, en het is van jou.
Wat je bewaart. Eén zin over wat jij hier blijkbaar komt brengen, en één ding in je komende week dat er anders uitziet. Klein mag. Omkeerbaar mag.
Hoe zeg je het tegen iemand?
Alles hiervoor ging over jou alleen. Dit gaat over de ruimte tussen jou en iemand anders, want daar wordt het pas iets.
Weten wie je bent is geen eindpunt, het is de voorwaarde. Wat je zojuist hebt afgepeld verandert namelijk hoe je in een kamer staat, wat je zegt, en wat je van iemand aanneemt.
We kunnen pas werkelijk samenleven wanneer de mensen die dat samen vormen weten wie ze zijn. Een groep van mensen die zichzelf kwijt zijn, is een optelsom.
Dit is wat ik over mezelf heb overgehouden: [jouw zin]. Stel mij vijf vragen, één voor één, over hoe dit uitpakt tussen mij en andere mensen. Vraag naar concrete situaties en naar wat ik daar feitelijk deed of naliet. Houd advies erbuiten. Zet daarna twee dingen naast elkaar: waar ik dit al laat zien aan anderen, en waar ik het voor me houd. Sluit af met één vraag over wat het zou kosten om het niet meer voor me te houden.
Het enige wat deze reeks van je vraagt
Zoek één mens op. Iemand die je kent. Zeg één zin hardop die je hiervoor nog niet kon zeggen.
Niet aan de machine. Aan een mens.
Want dat is wat een machine nooit kan doen: tegenover je zitten, iets van je willen, merken wanneer je jezelf spaart, en het risico nemen om dat te zeggen. Alles hiervoor was voorbereiding. Dit is de zet.
De eerste is de vroegste en wordt het vaakst gemist. Wie jouw woorden opsiert, is al aan het duiden. De vijfde is de lastigste, want die voelt als bevestiging. Een lens die alles verklaart, verklaart niets, en op dat moment ben je gestopt met kijken.
In alle vijf de gevallen: opnieuw beginnen in een leeg venster.
Volledige namen van anderen, medische gegevens, en wat over je kinderen gaat en wat zij zelf nooit hebben verteld. Eén letter is genoeg om te weten wie je bedoelt.
Er is geen app en geen server van mij. Wat jij en die machine bespreken blijft tussen jullie tweeën, en de voorwaarden daarvan staan bij de aanbieder die jij kiest.
Word je kleiner van een gesprek in plaats van scherper, stop dan. Dat een machine altijd doorgaat, is op zichzelf een slechte reden om mee te gaan. Sommige dingen horen bij iemand die je aankijkt.
Onder alle zes gesprekken liggen elf principes die ik heb opgeschreven toen ik merkte dat ik niet meer voelde wat ik zelf wilde zeggen.
Je mag ze overnemen, kopiëren en verbeteren. Vraag je je af waar ze vandaan komen: mail me, dan stuur ik je de volledige versie met toelichting.
♜
Er is geen volgende stap die je moet zetten. Zien mag genoeg zijn.
Maar als je er één zet, laat het dan die zesde zijn. Tegen een mens.
Sabine van Baal
Waar dit vandaan komt. Deze zes gesprekken horen bij De barst in het decor. Het boek eindigt met een zin die hier verder gaat: de rest is jouw zet.
Deze pagina is open. Neem hem over, verbeter hem, gebruik hem in je eigen werk.
Heb je er iets aan gehad? Dan hoor ik dat graag, en anders ook: sabine@wederwijs.nl. Wil je de volgende keer een zetje, dan schrijf ik daarover op mijn Substack.
Naar het boek →